Kapitalizacja renty z OC sprawcy

                             Co oznacza kapitalizacja renty?

Kapitalizacja renty stanowi zamianę  przyznanej na podstawie art. 444§2 k.c. i art. 446 §2 k.c. renty   na jednorazowe  odszkodowanie.

Czytaj więcej : RENTY Z OC

                   Jest to uprawnienie przysługujące osobie poszkodowanej.

Podstawę prawną kapitalizacji ranty stanowi treść art.  447 k.c.   gdzie czytamy „ Z ważnych powodów sąd może na żądanie poszkodowanego przyznać mu zamiast renty lub jej części odszkodowanie jednorazowe. Dotyczy to w szczególności wypadku, gdy poszkodowany stał się inwalidą, a przyznanie jednorazowego odszkodowania ułatwi mu wykonywanie nowego zawodu.”

Przy określaniu wymiaru takiego jednorazowego odszkodowania należy brać pod uwagę wysokość renty jaką otrzymywałby poszkodowany  w  sytuacji kiedy nie skorzystałby  z instytucji kapitalizacji renty.

Zamiana renty na jednorazowe odszkodowanie może być dokonana  w formie ugody( zgodna wola dwóch stron)albo przez sąd  przy braku zgodnej woli stron.

W każdej z powyższych form  kapitalizacja świadczenia rentowego zależy od :

– istnienia ważnych powodów ( dlatego istotne jest opisanie dlaczego chcemy zamienić świadczenie rentowe na jednorazowe odszkodowanie)

– kryterium oceny istnienia ważnych powodów może stanowić wyłącznie interes uprawnionego do renty.

W szczególności może to mieć miejsce w dwóch grupach wypadków:

po pierwsze – gdy ze względu na ustalone szczególne okoliczności przyznanie jednorazowego odszkodowania zapewni poszkodowanemu zaspokojenie wszystkich potrzeb – zarówno bieżących, jak i przyszłych – dla których zaspokojenia przeznaczona była renta, a równocześnie z punktu widzenia szeroko pojętego interesu poszkodowanego będzie dlań korzystniejsze od renty (np. jeśli przez zapłatę jednorazowego odszkodowania umożliwi się poszkodowanemu uzyskanie zdolności zarobkowej w nowym zawodzie dostosowanym do stanu jego inwalidztwa, co z każdego punktu widzenia będzie dla niego korzystniejsze,

po wtóre – jeśli ustalone okoliczności dają podstawę do wniosku, że przyszłe raty renty nie mogą być egzekwowane, a zatem prawo nie zostanie w ogóle zrealizowane (np. wyjazd dłużnika na stałe za granicę bez pozostawienia majątku w kraju).

 

Tak skład  7 sędziów SN w uchwale z 3 października 1966 r., III CZP 17/66, LexPolonica nr 298991 (OSNCP 1968, nr 1, poz. 1).